Όλα όσα έγιναν από την εμφάνιση του Κυπριακού προβλήματος μέχρι την τουρκική εισβολή, αλλά και όσα ακολούθησαν την τραγωδία του 1974 για πενήντα ένα τώρα χρόνια, αφ' ενός περιορίζουν και αφ' ετέρου καθορίζουν τις δυνατότητες του παρόντος και τις προοπτικές του μέλλοντος. Η άγνοια των διεθνών πραγματικοτήτων, η καθήλωση της ωριμότητας του πληθυσμού σε εποχές που η χώρα ήταν ακόμη μια απομονωμένη αγροτική οικονομία, οι εθνικοί παροξυσμοί και κυρίως η απόκρυψη της αλήθειας από το λαό, ευθύνονται για το μόνιμο αδιέξοδο στο Κυπριακό. Ένας λαός ανυψώνεται όταν δείξει και αποδείξει πως δεν φοβάται την αλήθεια. Ποιος άραγε ευθύνεται για το γεγονός ότι η αλήθεια έγινε άβολη και το ψέμα βολικό; Δυστυχώς οι πολιτικοί ταγοί, οδηγούμενοι από ρομαντισμό και όχι ρεαλισμό και υπευθυνότητα, έχοντας έντονα το στοιχείο της απολυτότητας στην αναζήτηση λύσης του προβλήματος, ζούσαν -και μαζί τους ο λαός όπως τον διαμόρφωναν- με την ελπίδα και την προσδοκία του καλύτερου αύριο, ακροβατώντας και σχοινοβατώντας, μέχρι που έφθασαν στο τελευταίο σκαλοπάτι του γκρεμού, Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση; Έχουμε επίγνωση των κινδύνων από την παράλυση και μη επίλυση του Κυπριακού; Οι καιροί ου μενετοί, ιδιαίτερα όπως διαμορφώνονται τα πράγματα σήμερα. Και οι ευθύνες τεράστιες.